Przez wieki na Å›wiecie prawd byÅ‚o multum i każdy w jakÄ…Å› tam wierzyÅ‚, czÄ™sto przez caÅ‚e życie, a czasem tylko dobÄ™. CzyjaÅ› prawda bywaÅ‚a przedmiotem kultu, a jej wyznawcy pragnÄ™li jÄ… szerzyć, nawet karygodnym sposobem. Za swojÄ… prawdÄ™ jeden umieraÅ‚, a drugi niÄ… kupczyÅ‚, jak kramarz, albo bezczelnie w niej gmeraÅ‚, nie zważajÄ…c na blamaż. DziÅ› także, tak zwani „wielcy” prawd wÅ‚asnych majÄ… peÅ‚ne pyski i innym, jak przed zÅ‚otym cielcem przed ich prawdÄ… każą klÄ™kać i... liczyć na zyski. Przez caÅ‚e dnie i nawet w nocy, zaklinajÄ…c siÄ™ na wszystkie Å›wiÄ™toÅ›ci, nawiedzeni, szemrani prorocy przeÅ›cigajÄ… siÄ™ w „prawdomównoÅ›ci”! Ale Å‚garstwem jest każde ich sÅ‚owo, zaprawione nienawiÅ›ci jadem i wzajemnÄ…, politycznÄ… obmowÄ…, czego sÄ… wÅ‚asnym przykÅ‚adem. Dzisiaj prawda ma różne miana – jest naga, okropna, szczera lub jasna, jednak, jakby nie byÅ‚a nazwana prawda nie może być „wÅ‚asna”! WiÄ™c biadam, gotów do odlotu: Polsko! Mój piÄ™kny Kraju, za który niejeden umrzeć jest gotów, dlaczego Polacy jednej prawdy nie majÄ…?! Autor: Hiljot, lipiec 2011

Więcej: http://www.humor.sadurski.com/Satyra/Teksty_satyra_i_polityka/15/7843/0/.