Spotkanie w Afganistanie (Tony Palik) - Opanować język danego kraju to żadna sztuka. W | SEO Joomla: Biznes, Praca, Informacje

Spotkanie w Afganistanie (Tony Palik)

01.08.2011.

Opanować język danego kraju to żadna sztuka. W Niemczech trzeba tylko przed każdym słowem powiedzieć „das” albo „der”, w Anglii „the”, w Hiszpanii „el”, we Francji „le”, w Polsce „qrwa”, a w krajach arabskich „al”. Z każdym da się tak dogadać. Jestem w Afganistanie. Zewsząd dobiegają odgłosy wybuchów. To wysadzają się członkowie różnych radykalnych ugrupowań. Kierowca taksówki wysadza mnie pod hotelem. Sam robi to nieco dalej. - Al kohol! – witam grupkę miejscowych talibów. - Al gebra! – pozdrawiają w miarę uprzejmie przeładowując broń. - Do rozmowy najlepsze kałasznikowy – sentencjonalnie mówi Ahmed, najstarszy z nich, a pozostali wracają do strojenia min, m.in. przeciwpancernych. - Al matur. Jestem z Polski – informuję. Ahmed od razu zaprasza mnie do typowego talibskiego domu. – Jak to się u nas mówi: kobitę częstuj daktylem, a gościa trotylem – żartuje. Uważaj na zasieki w stołowym. W chacie jest czysto i schludnie, błyszczy świeżo wypastowana zasadzka. Święta blisko, w chacie stoi już palma przystrojona bombkami. Z ogrodu dobiega pracowite brzęczenie odłamków. Kobieta w szarej burce podaje naboje chłodzące. W kącie synek Ahmeda bawi się autkiem na koło zamachowe. - Chodzi do eksplozywnej szkoły destrukcji – Ahmed jest dumny. – Jutro ma klasówkę z TNT. Araf, idź na podwórko i powtórz materiał. Po drodze wysadź braciszka na nocnik. - Dlaczego ciągle się wysadzacie? – pytam. - Dla rozrywki. Ani tu telewizji, ani radia. A przecież każdy chce się czasem rozerwać. - Ale wysadzacie też rzeźby, dorobek całej ludzkości. - Chodzi o te pomniki Buddy? Na dżihady nie ma rady. Poza tym i tak były stare. Z zewnątrz dobiega głośny huk. To Araf uczy się do klasówki. - Tata, a Araf wysadził czołga! – skarży się młodszy brat na nocniku z amerykańskiego hełmu. - Mówi się „czołg” – poprawia Ahmed. Nagle wykrzywia twarz w okropnym grymasie, przewraca oczami i robi w moją stronę „hu!”. - Co to było? – pytam zdetonowany. - Mina-pułapka, ha ha! W zasadzie nie wolno rozmawiać z kobietami, ale zagaduję żonę Ahmeda, kiedy ten wychodzi po garnek z napalmem: na obiad będzie tradycyjny afgański dum-dum na łuskach. - Nie możemy długo rozmawiać – szepcze Ahmedowa. – Mąż ma bardzo wybuchowy charakter. - Jak żyje się kobietom w takich warunkach? – pytam. – Burki, bomby, zamachy... - A skąd mam wiedzieć? – Spod burki wyłania się brodata twarz mężczyzny. Stach Kabulak, rodak! Wyjechał z Polski w 68-mym walczyć o demokrację, brał udział w pierwszej, drugiej, trzeciej, czwartej, piątej i szóstej wojnie afgańskiej. Potem walczył z sowiecką interwencją w tym kraju, jeszcze potem przystał do wojsk amerykańskich. - Byłem pilotem samolotu bezzałogowego – opowiada. - Jak te: bezzałogowego? - Wychyliłem się za bardzo, wypadłem, spadłem i teraz on lata bez załogi – wyjaśnia Stach. – Bez załogi nie może wylądować. Owinąłem się spadochronem i zacząłem udawać kobietę. Ahmed mi się oświadczył, przyjąłem oświadczyny, no i żyję w ukryciu. - Nie zorientował się, że ty... no, płciowo jakby nie tego... - Nie połapał się – Stach uśmiecha się rozbrajająco. - Talibowie nie mogą żenić się z kobietami. Skąd ma wiedzieć, jakie są różnice? - A dzieci? - Trudno. Człowiek nie karabin, nie zawsze jest zabezpieczony... Araf pilnie uczy się na podwórzu. Chatą co chwila wstrząsają eksplozje. - Bombowy chłopak – Stach jest dumny z latorośli. – Przedtem chodził do zasadniczej pirotechnicznej, ale wyleciał. Z całą szkołą. Ściąga mu w rękach wybuchła na kartkówce z podstaw terroryzmu. Dorasta. Powiedział kiedyś: „Tata, zostanę snajperem, bo każdy powinien mieć w życiu swój cel”. Dziadek też jest z niego dumny. To ten staruszek z laską trotylu. Nie może się już doczekać wnuków. Ciągle powtarza: „Wnuki lepsze od bazooki!” Po szkole Araf pewnie wyjedzie za granicę. Wielu naszych emigruje. - Dokąd? - Głównie do Bombaju. - Nie chcesz wrócić do Polski? - Przyzwyczaiłem się do tych wojen... Co prawda Amerykanie wycofują się, ale już są zapisy – Stach sięga po kalendarzyk - na następną wojnę afgańską. W 2016 z Australią, a od 2023 roku z Chinami. Czasem tęskno mi za ojczyzną. Kiedy tak wyjdę o świtaniu boso na pole minowe, popatrzę, jak się druty kolczaste na wietrze kołyszą, jak nad głową niczym nasze boćki przelatuje klucz F16, a wybuchy na horyzoncie przypominają wierzby płaczące... Ech... Zebrani przy stole śpiewają starą pieśń talibską: „Ibum, ibum, i bum, i bum, i bum!”. Wraca Ahmed. Niesie prezent. Gościnny naród tutaj, serdeczny. - To dla ciebie – mówi. – Bombonierka! Autor: Michał Jagiełło (Tony Palik)

Więcej: http://www.humor.sadurski.com/Satyra/Teksty_humor/14/7854/0/.

Kopia z PHP Module

transport katowice Studio tatuażu Piaseczno Pozycjonowanie Stron

PHP Module

domeny smutek Zimne ogniwo paliwowe

Kopia z PHP Module

samolot tunezja Kredyty Konsolidacyjne

Kopia z PHP Module

Tapety Celebrity Wallpapers badanie sad

Kopia z PHP Module

remonty mieszkań łódź chcesz ipoda, PS3, gry BetGun

Nasze ulubione

Kolporter RSS

ATOM 0.3

OPML