U kanibali na Bali (Tony Palik)

01.08.2011.

Nazwa wyspy Bali pochodzi od „bać się”. Biali bali się do niej przybijać ze względu na ludożerców. Zwyczaj jadania człeczyny zachował się wśród tubylców do dziś, chociaż nie w tak masowej skali jak jeszcze sto lat temu. Wybieram się do kanibali w towarzystwie Stacha, miejscowego kacyka. Stach trafił na wyspę w sześćdziesiątym ósmym prosto z Baligrodu. Ukończył technikum łowców głów, a po maturze dżunglologię stosowaną. Płyniemy tratwą z bali. W koronach okazałych kukurarii wyją wyjce, nad głowami co chwila przelatują stada wielobarwnych papug ara. - Mam tu trzy ary – mówi Stach. – Dżungli. Na życie wystarcza. Moje plemię nazywa się Zaraterastaranara. 475 osobników. - Ile kobiet? - Nie wiem, wszyscy chodzą w takich samych spódniczkach z trawy. Po kilku godzinach monotonnego pykania silnika na brzegu ukazuje się charakterystyczna balisada. To osada ludożerców. Trudnią się też zmniejszaniem głów. Mam nadzieję, że nie zainteresują się moją. Na wszelki wypadek chowam ją pod kapeluszem. - Polakom nie zmniejszają – pociesza Stach. – Mieli przykre doświadczenia. Jak im jakiś wpadł w ręce, to półgłówek. Kanibale witają nas życzliwie. Znają Stacha. - Ten to tu to pan z tam – Stach wyjaśnia wodzowi wioski w miejscowym narzeczu, kim jestem. - Mam mniam? – dopytuje się wódz. - Pyta, czy jesteś jadalny – tłumaczy Stach. - Ten to tu pan nie mniam, sam mniam mniam – pokazuje na mnie. – Mówię mu, że sam chętnie byśmy coś przekąsili. Rozsiadamy się pod chatą pełniącą rolę restauracji. Przeglądamy kartę dań. Mielony po misjonarsku. Surfer z rusztu. Biała kiełbasa. Galantyna z Rosjanina. Jakaś chińszczyzna. Makaron kolanka. Na deser krem „murzynek”. Delikatnie, ale stanowczo wymawiam się od jajecznicy. - No to nasze zdrowie – Stach zamawia butelkę nalewki na waranach. - Może wróć do Polski – podpowiadam. – Tam nie na kanibalizmu. To jednak inny krąg kulturowy. - Żartujesz? – obrusza się Stach. – Popatrz na Polaków. Czym się różnią od kanibali? Wszyscy się żrą. Jeden drugiego pożarłby żywcem. Zawsze ktoś narobi bigosu. Ciągle ktoś komuś chce przysolić albo przypieprzyć, wysmażyć coś na drugiego i człowiek ugotowany... Wiecznie skwaszeni, zwłaszcza ci na widelcu... Jak sobie to przypomnę, wszystko się we mnie gotuje. A propos gotowania: pamiętasz komendę „Gotuj broń!”? Nawet tutejsi nie wpadli na pomysł, żeby gotować broń! Wszystko to jest po prostu niesmaczne. Wolę prawdziwych ludożerców. Na gałęzi nad nami stęka i wytrzeszcza oczy jakieś kosmate zwierzę. Przezornie odsuwam się nieco w bok. - Zaczyna się załatwiać – śmieje się Stach. – Ale spokojnie, zajmie mu to ze dwa miesiące. Przecież to leniwiec. - A jak ma biegunkę? - To za dwa tygodnie. Przyroda jest fascynująca. Wiesz, że niedawno na Bali naukowcy odkryli największego szczura na świecie? Ale nie zdążyli zbadać zwierzęcia. Zjadł go największy kot na świecie. Tu jest pełno zagadek. O, słone paluszki! Częstuj się. - Ciekawe czyje. - Pewnie wioskowe. Ktoś niechcący pochlastał się maczetą. Tak tu bywa. Wioska szykuje się do wieczornego bunga-bunga. Kobiety siedzą wokół wielkiej kadzi, przeżuwają maniok i wypluwają pulpę do naczynia. Będzie z tego tutejsze piwo regionalne.. - Plombe – wyjaśnia Stach. - Chyba pombe, jak w Afryce – prostuję. - Nie, plombe. Mają zniszczone uzębienie, a plomby z bambusa kiepsko się trzymają. No tak, w dżungli trudno o dobrego dentystę... Leniwiec na gałęzi wydaje z siebie dziwny dźwięk w zwolnionym tempie. - Dentysta był, ale go zjedli – wzdycha Stach. – Przyrządzili z makaronem al dente. Trzymają się z dala od cywilizacji, ale chętnie przyjmują nowinki z całego świata. Z tym, że wybiórczo. Z filmów chcą oglądać wyłącznie „Milczenie owiec” i „Tragedię w Andach”. Niektóre kulinaria też ich zainteresowały. Na przykład pizza. Sami zaczęli ją robić, Wiesz jak? Rozwałkowują wielkie ciasto, kładą pod urwiskiem, a kiedy nagrzeje się od słońca, zrzucają z tego urwiska jakiegoś delikwenta prosto na placek. Niestety, dotarły tu już fastfoody. Młodzież obżera się hot-dogami. Powiem ci, co wkładają do bułki zamiast parówki... Wolę nie wiedzieć. Stach może godzinami opowiadać o zwyczajach kanibali, ale chcę już wracać. Czuję się jakoś nie w sosie... Autor: Michał Jagiełło (Tony Palik)

Więcej: http://www.humor.sadurski.com/Satyra/Teksty_humor/14/7855/0/.

Kolporter RSS

Kopia z PHP Module

PHP Module

Kopia z PHP Module

Kopia z PHP Module

Kopia z PHP Module

Nasze ulubione

Kolporter RSS